Psychologia

Psychologia bada mechanizmy, które rządzą ludzką psychiką i zachowaniem, a także analizuje wpływ zjawisk psychicznych na relacje międzyludzkie. Psychologia nie tylko próbuje odkryć wzorce zachowań, ale również pomóc ludziom, borykającym się z różnymi problemami. Jej nazwa pochodzi z języka greckiego i oznacza naukę o duszy. Jednak nie była znana w starożytności - termin ten powstał dopiero w XVI wieku.

Mam 26 lat i mam taki problem. Ostatnio żyję w dużym stresie, chodzę stale zdenerwowana. Dwa dni temu pokłóciłam się z partnerem i kiedy chciałam mu coś mu powiedzieć, po prostu odjęło mi mowę, czułam się tak jak bym straciła głos, bałam się bardzo, płakałam, ogólnie to trwało z 1,5 godziny i nie mogłam w tym czasie wykrztusić słowa. Zdałam sobie sprawę, że kiedyś też coś takiego mi się przytrafiło, ale w mniejszym stopniu. Nie wiem co mam robić, boję się, że kiedyś wcale nie odzyskam mowy jeżeli coś takiego się jeszcze raz przytrafi.
Mam dziwny problem. Kilka dni temu spontanicznie zdecydowałam się na zmianę swojego wizerunku, a mianowicie wybrałam się do przypadkowego fryzjera, który miał mi zrobić porządek na głowie. Okazało się jednak, że fryzjerka zrobiła z moich włosów coś w rodzaju garnka. Wychodząc z salonu byłam załamana. Skończyło się na tym, że wybrałam się po raz kolejny do wypróbowanego zakładu fryzjerskiego. Tam dokonano poprawki i jest już nieco lepiej, jednak moje włosy zostały dość mocno skrócone i według mnie, wyglądam od tej pory okropnie. Od tygodnia rozżalam się nad sobą, mam okrutne poczucie winy. Potrafię płakać w poduszkę cały wieczór, bo w lustrze widzę okropnego stwora, a nie osobę, którą widziałam przed feralną wizytą. Wiem, że problem jest banalny, a wręcz śmieszny, ale nie umiem sobie z tym poradzić. Boję się, że mogę wpaść w coś w rodzaju depresji. Gdybym tylko mogła cofnąć czas...  A tak? Żałuję strasznie. Co robić? Proszę o pomoc.
Mam bardzo poważny problem z moim mężem. Jest coraz gorzej, dlatego chciałabym zasięgnąć porady specjalisty. Mój mąż, jak każdy, kiedyś lubił sobie wypić, na imprezach, spotkaniach towarzyskich, czasami w domu, jakieś piwko po pracy. Niestety z biegiem lat jego picie zaczęło się nasilać, na początku było jednodniowe picie, na drugi dzień dochodził do siebie, teraz zaczyna wpadać w tak zwane cugi, które przeciągają się do tygodnia. Kiedy zaczyna pić, poczuje smaka, nie może przestać. Przy tym wpada w przeróżne kłopoty, nie pomagają tłumaczenia z mojej strony, wpływanie na ambicje, błagania, straszenia - nic. Za każdym razem jest tak samo. Po swoich wyskokach on przyznaje, że ja mam rację, przeprosi, niby czuje straszną skruchę, bo zdaje sobie sprawę, że źle robi, lecz wszystko znowu się powtarza. Ostatnio jego picie się nasiliło, potrafił wsiąść pod wpływem alkoholu do samochodu - spowodował kolizję - wybrnął z tego dzięki dobrym kolegom, którzy uratowali mu skórę biorąc winę na siebie. To jest młody człowiek, ma dopiero 32lata, mamy dwóch synów, normalny dom, nie ma żadnych powodów do picia. On po prostu jak zaczyna pić, brnie w to wszystko coraz mocniej, nie może się z tego wyplątać, nie może się opamiętać pogrąża się. Ja już nie wiem, jak na niego wpłynąć, to przecież już jest głęboki etap alkoholizmu. Nie potrafię mu pomóc, nie wiem w jaki punkt uderzyć, aby zrozumiał że źle robi. Na pewno potrzebuje porady specjalisty. Wiem, że gdy po następnym wyskoku wyrzuciłabym go z domu, to się stoczy. Miałam ojca alkoholika nie chcę się męczyć całe życie tak, jak moja matka. Proszę o wskazówki, co powinnam dalej robić, jak postąpić?
Zaczynam kolejny związek i znów staję przed samą sobą z przerażeniem. Miałam dość sporo partnerów, jak na mój wiek, bo mam dopiero 23 lata. Nie chciałabym zaprzepaścić tego związku, bo jest to ktoś bardzo wyjątkowy, od wielu już lat obecny w moim życiu, teraz pojawiły się głębsze uczucia. Poza tym bardzo pragnę być w szczęśliwym związku, jest to coś, co nadaje mojemu życiu sens – na dłuższą metę. Ogólnie mam bardzo szczęśliwe życie, jestem ładną dziewczyną, inteligentną, mam „poukładane w głowie”, studiuję dwa kierunki i świetnie sobie radzę, mam fajną pracę, pieniądze, super rodziców. Nie mam na co narzekać i w sumie prowadzę naprawdę szczęśliwe życie. Do czasu. Do czasu, gdy nie poznaję mężczyzny, na którym mi zaczyna zależeć. Wtedy bardzo wyraźnie zaczynam odczuwać, jak nie znoszę i nie akceptuję siebie. Mam wrażanie, że nie zasługuję na tak wartościowego człowieka, jakim jest mój obecny partner. Im bardziej go cenię i podziwiam za to, kim jest, tym bardziej maleję we własnych oczach. Na poziomie racjonalnym ja dobrze wiem, że to jakiś absurd. Ale naprawdę czuję się beznadziejnie. Minął miesiąc odkąd wiem, że mu zależy i że mi również. Mam szansę na wspaniały, pełen porozumienia związek, a zaczynam z niechęcią patrzeć na siebie w lustrze. Boję się oceny jego, jego rodziców i znajomych, których mam wkrótce poznać. Zaczynam niechcący prowokować starcia za każdym razem, gdy poczuję się zagrożona, a on nie wie, o co chodzi. Bronię się atakując. Od ostatniego poważnego związku (przez rok) mocno pracuję nad ustabilizowaniem poczucia własnej wartości i zaczęłam już dobrze funkcjonować, ale dopóki byłam sama. Teraz znów czuję się bezsilna i myślę, że chyba najlepiej jest mi jednak samej. A najgorsze jest to, że mam wykształcenie psychologiczne i totalnie nie wiem, czy powinnam z tym pójść do specjalisty, czy może jeszcze uda mi się coś z tym zrobić na własną rękę…
Po co wnukom dziadkowie? Jak być dobrą babcią? Jak być dobrym dziadkiem? Rad, jak być dobrą babcią lub dziadkiem, jest wiele. Trudno je wszystkie zrealizować, a idealni dziadkowie istnieją tylko w bajkach. Możecie jednak postarać się, by wasze wnuki tak o was myślały. Jacy powinni być najlepsi dziadkowie?
Alkoholizm był od wieków domeną mężczyzn, tymczasem z roku na rok przybywa pijących pań. Dlaczego kobiety sięgają po alkohol, czy szukają pomocy i czym się różni alkoholizm kobiet od alkoholizmu wśród mężczyzn? O problemie kobiecego alkoholizmu z psychiatrą Lubomirą Szawdyn rozmawia Anna Krasuska.
Żyjemy w świecie kultu młodości. Kojarzy się nam z tym co najlepsze: pięknem, zdrowiem, sukcesem, witalnością. A starość? Starość jest brzydka, chora, niedołężna. Bronimy się przed nią ze wszystkich! Ale czy jesteśmy wtedy szczęśliwsi? Na te i inne pytania odpowiada psycholog Katarzyna Platowska.
Dla długoterminowych celów potrzebny jest plan wieloletni, dla krótkoterminowych – kwartalny, zaś dla bieżących – miesięczny, tygodniowy, dzienny. Co jest naprawdę ważne przy planowaniu? Oto 6 najważniejszych kroków do skutecznego planowania.
Danuta Błażejczyk od lat czaruje nas głosem. I zaraża energią. A teraz ma jej jeszcze więcej! Udział w akcji „Chudniesz – Wygrywasz Zdrowie”, sprawił, że ubyło jej nie tylko kilogramów, ale i lat. O swojej recepcie na młodość opowiada Danuta Błażejczyk.
Depresja zimowa dokucza wielu osobom na przełomie roku. Pogorszenie pogody, niedostatek światła, krótszy dzień... to wszystko sprawia, że odczuwamy rozdrażnienie, pogorszenie nastroju i zupełny brak energii. Czy depresja zimowa to jednak tylko sezonowa dolegliwość? Jakie objawy depresji zimowej powinny zacząć nas niepokoić?
Coraz więcej seniorów potrafi zachować młodość do późnej starości. Skąd ta dobra forma? 5 procent zasług przypada genom. Reszta zależy od nas! Poznaj 7 najskuteczniejszych sposobów na wieczną młodość.
Krystyna Sienkiewicz od lat gra, maluje, pisze i bawi widzów. „Życie jest niezdrowe, lecz je śmiechem. W razie potrzeby skontaktuj się z Sienkiewiczem lub najbliższym farmaceutą”– radzi.
Masz żal do rodziców? TATA był za surowy, MAMA nie umiała mnie kochać. To ONI podcięli mi skrzydła – często odpowiedzialnością za nasze porażki obarczamy rodziców. Czy słusznie uważamy, że skoro mieliśmy złe dzieciństwo, to nasze całe życie możemy już spisać na straty?
Wielkie „sarnie” oczy i piękny uśmiech – to jej urodowe atuty. Nic dziwnego, że Justyna Sieńczyłło zjednuje sympatię ludzi na „dzień dobry”. Jest serdeczna i skromna. I zawsze naturalna.
Mandala, obraz-koło - to prastara, istniejąca w każdej kulturze forma twórczej aktywności. Kartka papieru, kolorowe kredki i odrobina luzu – tak niewiele trzeba, by znów poczuć dziecięcą radość tworzenia! Spontaniczny rysunek pozwala wyrazić siebie i dotrzeć do tego, co skrywamy w najgłębszych zakamarkach duszy. To tak zwana praca z procesem.
Izabella Skrybant-Dziewiątkowska: zawsze młodzieńcza, barwna, żywiołowa. Aż trudno uwierzyć, że minęło już 50 lat, odkąd została gwiazdą estrady. Izabella Skrybant jest po prostu egzotyczna! I w Tercecie, i solo.
Izabela Trojanowska - delikatna, krucha? Tak! Ale także silna i odważna. Izabela Trojanowska od życiowych problemów odbija się jak od trampoliny. Potrafi też dbać o swój wygląd i zdrowie – wprost trudno uwierzyć, że ma tyle lat.
Życie wymyka ci się spod kontroli, jesteś zmęczona i rozdrażniona? Medytacja pomoże ci wyciszyć ciało i umysł. Znajdziesz spokój, stosując proste techniki medytacyjne, które z powodzeniem możesz praktykować w domu. Medytacja to nie tylko sposób na więcej energii i lepsze samopoczucie, ale i na poprawę zdrowia.
Introwertyk, zamknięty w sobie i nieskłonny do kłótni znacznie szybciej dochodzi do siebie po chorobie niż ci, którzy kładą przysłowiową kawę na ławę. Niestety, to chyba jedyna zaleta bycia introwertykiem. Introwertycy są bowiem bardziej niż ekstrawertycy narażeni na zmęczenie w pracy, nadciśnienie i zawał serca.
Irena Santor na jednej z płyt śpiewa: „Kręci mnie ten świat po horyzontu kres. Korci mnie, co jest za zakrętem...”. I to jest jej życiowe motto! Irena Santor – piękna osiemdziesięcioletnia.
Emilian Kamiński żartuje, że jego doba trwa... 40 godzin! Nie uważa się jednak za pracoholika. – Jestem po prostu pracowity – mówi Emilian Kamiński. Jest też uparty i silny. Skazany na sukces.